یک مشت نامه

امروز تهران،باران بارید و میدانید چه اتفاق مهمی برای من افتاد؟بالاخره برای اولین بار در عمرم توانستم حسی به جمله ی گوینده ی رادیو ی تاکسی که بلند میگفت:واااای بارووون،تهران بااراان بارررید!داشته باشمو از همه مهم تر برای اولین بار وقتی بلند فریااااد(!!) میزد که:میتونید بوی خاک بارون خورده رو توی مشامتان حس کنننننننید؟جواب بدهم، بله میتوانم! یک مشت نامه...

خوردن یک نصفه لبویِ سه هزاری سر پل، آن هم با دست های کثیف و نشسته، وقتی از دانشگاه ساعت ۵ عصر برمگیردی و تمام کتاب، دفتر های دانشگاه روی دوشت سنگینی میکند،درست وقتی که هوای سردِ بارانی تهران توی صورتت میخورد و فقط یک سویئسرت نارک تنت کرده ای، آن هم، گاز زدن به داغی قرمزش وقتی تمام لب و دهن یخ زده ات را قرمز کرده ای و با تمامِ فشارِ سر انگشت های یخ زده ات،توی خیابان! چنگال پلاستیکی را تویش فشارش میدهی...از قدم زدن توی خیابان های شانزه لیزه پاریس، آن هم با چتر و خوردن یک کافه گلاسه شکلاتی چند هزار یورویی بهتر است! :) یک مشت نامه...

من میدانم وقتی توی مترو خسته اشد،جایی برای نشستن ندارید و حتی کلافه اید که دیرتان شده یک دفعه تحمل کردن یک بچه ی دست فروش بیاید کنارتان و بگوید میشه یه چیزی از من بخرید، سخت است، میدانم حوصله ندارید، اگر دست های کوچک سیاهش را به لبه ی مانتویان بکیرد و با قد کوتاهش لای دست و پا وول وول میکند، میدانم شاید آدامس های موزی اش را دوست نداشته باشید،یا توت فرنگی هایش را تمام کرده باشد،میدانم شما بدتان می آید که به شما بگوید خاله،ولی لطفا بدانید او فقط یک بچه ی هفت ساله است، یک بچه ی هفت ساله که نمیداند توت فرنگی یعنی همان آدامس صورتی ها،نمیداند نباید دستش را به مانتویتان بگیرد،نمیداند چون به شما گفته خاله سرش داد کشیدید و هلش داده اید،میدانم شما خسته اید و کلافه ولی لطفا لطفا بدانید او فقط یک بچه ی هفت ساله است،یک بچه ی هفت ساله با یک کاپشن کهنه پاره،با یک مشت آدامس موزی باد کرده لا به لای دست های سیاهش،یک بچه ی هفت ساله که حتی قدش هم تا ران پاهایتان هم نمیرسد، پس لطفا نه اینکه چیزی بخرید فقط اگر دیدینشان بخندید، فقط بخندید و لبخند بزنید، بگذارید یک بچه هفت ساله بداند دنیا آنقدر ها هم جای بدی یک مشت نامه...